Mijn eerste stapjes.

De eerste stappen van een jong subje opzoek naar informatie en de eerste ervaring…

Toen ik een jaar of acht was kreeg ik voor het eerst een erectie en keek naar een uitzending van het Klokhuis over de politie. Ik wilde dat gevoel terug hebben en begon te fantaseren over de politie. Ik was steeds de gevangene en werd opgesloten. Maar waarom? Ik durfde niet stout te zijn en waarom zou ik dan straf krijgen?
Toen ik op mijn 13de een uitzending van Baantjer zag waarin een dominante vrouw werd vermoord wilde ik ook die onderdaan zijn. Vast gebonden worden en straf krijgen. Daar zat gelijk ook het probleem: ik durf niets verkeerds te doen – dus waarom zou ik straf krijgen? Sm was toen voor mij vooral zwart en donker. Ik begon te fantaseren over mijn gevoelens.
Een jaar later keek ik op teletekst naar de erotica pagina’s van de commerciële zenders. Ik zag een pagina over een sm-club. Steeds als mijn ouders weg waren ging ik naar die pagina. Uiteindelijk heb ik ook eens naar de website gesurft en bleek dat sm niet alleen zwart was en zag ik foto’s. Ik was toen 14 vanaf dan toe ben ik me steeds meer gaan verdiepen en dingen gaan lezen. Ik nam mij voor als ik 18 was mij eens te laten onderwerpen aan een Dominante vrouw… met de wijsheid en onzekerheid die mij partte speelde is het pas een aantal jaren later van gekomen.
Vanaf mijn 16de heb ik mij aangemeld op SamariuM. Een jongerenforum. Daar heb ik veel geleerd en heb ik enkele contacten aan over gehouden. Op mijn 18de schreef ik een advertentie op bdsm-zaken, die gelijk met een goede beoordeling van de webmaster beoordeeld werd. Madame X (pseudoniem) reageerde daar op en met haar heb ik voor het eerst over sm gepraat. Wat een opluchting was dat! Ik heb veel wijze lessen, maar ook gezellige chats, telefoongesprekken en een avond uit aan Madame X te danken… helaas is het contact verwaterd. Misschien wilde ik te veel, was ik niet de juist persoon op het juiste moment, of… nu jaren later kijk ik er nuchter op terug. Madame X is een mooi, leuke dame, maar ook zij is verder gegaan met haar leven en met de kennis van nu had ik het anders aangepakt. Maar is het leven niet een groot leerproces?
Toen Madame X me voor de eerste keer afwees heeft er een man op mijn advertentie gereageerd en na veel aandringen van die man heb ik hem ook ontmoet in Middelburg op het station. Hij kon mij in contact brengen met een dominante dame maar dan moest ik door hem gekeurd worden. Ik wilde de afspraak afzeggen maar hij dwong mij te komen. Hij wilde me ook in de auto spreken, ik kon hem overtuigen om in het restaurant te spreken. Daar zaten veel mensen (overal op het station is camera toezicht) en ik besloot al vrij snel dat het niets werd en ben weggelopen. Daarna via de chat nog wel eens gepraat terwijl ik dat niet wilde. Ik heb hem dan ook duidelijk gemaakt dat ik niet in hem geïnteresseerd was en niets van hem wilde. Nee aan die man wil ik niet meer herinnerd worden, maar waarom vertel ik het dan toch? Voor mij is het een wijze les geweest en laat het een waarschuwing zijn voor andere mensen. Vertrouw niet iemand te snel en spreek af op neutraal terrein als je het niet vertrouwd. Durf “nee” te zeggen. Liever een week langer wachten op een fantastisch spel, dan een negatieve ervaring oplopen.
Later dat jaar kreeg ik via collarme.com contact met een dame uit Wales waarmee ik dingen voor de web-cam heb gedaan. Ik vond dit niets en heb haar dat ook verteld, waarna we 8 maanden leuk gechat hebben over van alles en nog wat. Ik had haar alleen maar op foto’s gezien en wilde haar ook eens zien of horen. Dat vond ze niet goed, ze dacht dat ik haar niet vertrouwde en verbrak het contact. Nog een paar keer geprobeerd het terug op gang te brengen maar ze reageert daar niet op. Erg jammer… maar ook hierbij blijven de mooie chat-gesprekken mijn gedachten beheersen.
Ik kreeg ook contact met een dame uit het Brabantse. Weer speelde ik voor de webcam, weer trok het mij niet aan en ook toen gaf ik het aan. We zouden afspreken, maar het weekend ervoor, toen we de afspraak zouden bevestigen heb ik er niet meer van gehoord. Later nog eens met haar gechat maar het is nooit iets geworden. Ook van haar heb ik alleen maar foto’s gezien. We klikten wel, maar de web-cam was het struikelblok. Ondanks alles heb ik fijn met haar kunnen chatten. Zelf heb ik ook gereageerd op advertenties maar dat liep allemaal op niets uit. Een keer zou ik met een dame in Antwerpen afspreken… helaas is het er nooit van gekomen. Nu lijkt het een beetje of online-dating geen effect heeft. Je kunt het in mijn geval zo stellen, maar eerlijk is eerlijk ik was jong en onervaren. Er zijn genoeg succes verhalen te vinden… wie weet voeg ik mijn eigen verhaal er ooit ook aan toe.

Opgeven komt bij mij niet voor. Ik besloot voordat ik dan daadwerkelijk de klappen van de zweep mocht voelen bezocht eerst enkele bijeenkomsten te bezoeken.
Lang getwijfeld of ik moest gaan, maar uiteindelijk won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst. Met enige zenuwen reed ik naar de bijeenkomst van de Zoete Zweep Zeeland in de polders van Zeeuws-Vlaanderen. Het was een eindje rijden en even zoeken, maar uiteindelijk vond ik de boerderij. Daar aangekomen betaalde ik trillend aan de kassa de entree. Ik kreeg een stempel en een lidmaatschapspas en loop daarna naar de bar. Niet veel later ontmoet ik Olivia (niet haar echte naam), een van de organisatoren van de Zoete Zweep. Met haar had ik de weken ervoor gemaild over de vereniging. Gevolgd door een rondleiding op de boerderij. Voor het eerst zag ik een echte speelruimte, mijn gedachten sloegen op hol. Hier wilde ik ook deel vanuit maken. In de tuin zag een aantal koppels spelen, het begon te kriebelen. Ik liep wat rond en praatte daarna met enkele mede bdsm-ers. Ik had echt het idee dat ik om mijn gemak werd gesteld. Ik kwam hier voor een eerste kennismaking met bdsm en die heb ik gekregen. Al met al was het een interessante, boeiende, leerzame en gezellige avond. Het was de eerste maar zeker niet de laatste keer dat ik daar kwam, al zijn ze natuurlijk wel van locatie veranderd.
Al jaren wilde ik naar een jongerenbijeenkomst van VSSM of SamariuM, soms lukte het bijna, maar de stap zetten was moeilijk. Nadat aan het begin van de zomer van 2010 de Zoete Zweep was bezocht werd het tijd om een vervolg stapje te zetten en naar een dochterorganisatie van de Zoete Zweep te gaan: Jong BDSM – België. Daar aangekomen betaalde ik mijn entreegeld en zie gelijk twee mensen die ik op de vorige bijeenkomst ook had gezien. Gelukkig… vertrouwde gezichten brengen mij toch op mijn gemak. Er wordt mij aangeraden om eens naar boven te gaan kijken, de speelzolder is vernieuwd. En dat doe ik dan ook, met verbazing kijk ik weer naar de attributen die daar staan. Dromend over daar behandeld te worden… Al snel is het tijd voor de workshop, erg leerzaam maar denk niet dat het iets voor mij is. De middag keuvelde verder en ik leerde nieuwe mensen kennen, de sfeer is goed en de mensen zijn aardig en bereid dingen te vertellen over sm. Voor mij dus een leerzame middag.

Benieuwd hoe mijn reis verder is gelopen? Lees dan mijn verder op mijn site:
Mijn eerste keer, of toch niet?
Dan toch de eerste keer.
Meesteres Kate